gewaarwording van de “wisdom barrier” en de hogere systemen van het bewustzijn

In de stroom der dingen

Boosheid, verlangen, angsten, je “gemoed”…. Je zorgen, je gevoel, je cognitie … Er is zoveel. Wat voor wereld raken we hier aan? Het antwoord: de wereld van de systemen die ‘houding, gedrag en denken’ van mensen bepalen. Het bijzondere daarin: niet als determinisme. Wij mensen zijn niet voorbestemd, of gepredestineerd in ons handelen. Maar: we werken allemaal met dezelfde ‘logica van betekenisgeving’ die we TDCZ-logica noemen. De metalogica is steeds dezelfde, alleen maken mensen daarbinnen hun eigen keuzes. Er is een soort enorme bouwdoos met ‘koffers’ die gevuld worden gedurende het leven – dat is ons geheugen. Iedereen vult die koffers op zijn manier. Het systeem van de koffers echter is voor iedereen hetzelfde.

Het heeft mijn leven geduurd voordat ik begreep wat die koffers waren die ik meezeulde. Nu begrijp ik hoe emotionaliteit mijn wisdom barrier vormt. Hoe emotionaliteit – in gedrag en denken en verknoopt met een basishouding – systeem-1 is en hoe je hoger liggende systemen (2 en 3) nodig hebt om uit je eigen gevangenis te ontsnappen.

Rustloos op zoek, is wat mijn pad heeft gekenmerkt.

Wat is rusteloosheid voor energie? Waar zit dat? Het zit in een hogere energieband, daar ben ik mij van bewust. Systeem-1 immers kenmerkt wat ik doe. Het is het primaire systeem dat mijn werkzaamheid kenmerkt. Dus die rusteloosheid en die zoektocht zitten in de systemen 2 en 3.
Op het moment echter dat ik me realiseer dat het hogere systemen zijn, waar zit ik dan? Dat kan niet zijn in systeem-1. Ik word immers gewaar dat er onrust is. Waar zit die ‘ik’ als het niet de ‘ik’ is die handelt in het dagelijkse bestaan?

Wat de doorbraak oplevert is dat je simpelweg constateert dat er gewaarwording is en dat dit iets anders is als wat ik waarneming noem. Gewaarwording is het intrinsieke verschijnsel dat ons van moment tot moment doet handelen.

Er is echt niemand die zal beweren dat gewaarwording niet bestaat. Maar wat is het?
Simpelweg: dat ‘weten’ we niet. We ervaren gewaarwording zonder er woorden aan te kunnen geven. Woorden immers zijn taal en de uitdrukking van hoe we betekenis geven aan wat we gewaarworden. Zodra je taal inzet zit je in de realiteit van het lichaam dat die taal moet voortbrengen en dus niet meer in de gewaarwording.
Wat het zo bizar complex maakt is dat je die wee werelden de hele tijd tegelijk inzet. Dus de wereld van de gewaarwording en de wereld van de realiteit van het handelen. Ofwel: de imaginaire, geestelijke wereld van het ontstaan en de wereld van het reële, materiële bestaan. Ze horen bij elkaar en ze zijn ‘van mij’, van dit lichaam. Van niemand anders. Ik ben ook de enige die dus in uit beide werelden kan stappen, zoals het mij bevalt.

Dan komt de bizarre ontdekking: het is systeem-1 dat mij ‘gevangen’ hield. Systeem was en is mijn zelf gecreëerde gevangenis, al zit daar natuurlijk genetische belasting bij, zoals bij elk mens.

Mijn onrust is in mijn gewaarwording reëel, in de hogere systemen -2 en -3 van gewaarwording: er zijn duizenden dingen die mij ‘onbewust’ drijven. Net zo reëel is mijn ‘gevangenschap’ in systeem-1. Net zo reëel is het mechanisme (voor mij) dat je gaat houden van de emoties die systeem-1 kenmerken. Je gaat houden van je eigen drama omdat dit drama jou kenmerkt. Systeem-1 regelt het allemaal.

Emoties is dus wat systeem-1 kenmerkt. Ik gebruik het begrip emoties hier breed. Het gaat om een spectrum aan gedrag en denken dat gehoorzaamt aan de ingebouwde codering van systeem-1. Hoe dichter bij de “Z” – de ziel en het lichaam – hoe primairder die emoties dus ook lichamelijk zijn.

TDCZ-logica is semantische logica die laat zien dat er vier domeinen van eigenwaarden zijn: behalve Z ook T (Z en T vormen de uiteinden van de eigenwaarde-as), ook C en D.

In die eigenwaarden manifesteert zich emotioneel gedrag. Wat je in systeem-1 ziet verschijnen is dat het energiespectrum – dat is en blijft het – een inhoudelijke kleuring krijgt.

Ik heb dat in het plaatje weergegeven.

Voor mij werd zichtbaar hoe fantastisch systeem-1 werkt. Het is een ongelooflijk mooie mentale machinerie waarvan ik de werking nooit begrepen heb. Wat heb ik me verzet in die stroom zonder te weten wat het is waartegen ik mij verzette. Het is voor mij een diamant geworden met in de logica 84 vlakjes die allemaal een eigen kleurenspectrum hebben. Ik zou er tenminste graag kleuren aan geven, of emoticons. Het leuke hier is: je oefent je eigenlijk in “rechtsom”denken. Je start in de potentie en je zoekt naar taal die aankomt in de realiteit, waarvan we weten dat we daar talig nog heel wat te ontwikkelen hebben. Je ziet creatie aan het werk.

Je ziet ook op de hoofddiagonaal – de eigenwaarde-as – vier soorten intelligenties ontstaan in systeem-1: kennis ontwikkelen (de T-positie en dus IQ: verstandelijke intelligentie), kennis delen en vermenigvuldigen (de D-positie en  SQ: sociale intelligentie), kennis productief maken (de C-positie en PQ: productieve intelligentie), zelfkennis ontwikkelen (zelf-identificatie, de Z-positie en EQ: emotionele intelligentie).

Het ‘incorporeren’ van kennis, betekent het ontwikkelen van ‘eigenwaarde’. Dat systeem wordt gerepresenteerd door de eigenwaarde-as die natuurlijk ook de as van de creatie is.

Het incorporeren van de Liefde, de Verbinding, de handreiking naar de Ander kent geen ‘eigenwaarden’. Het is een verbindend systeem en een bron van samenhang en betekenis. Dat is de andere as die werkzaam is: de stamina-as, die in de TDCZ-matrix de extreme andere ‘uithoeken’ verbindt. Uithoeken en ‘radicalisering’ waar ik zelf naar op weg was en misschien wel nog steeds ben, maar dan met een glimlach. Want wat is er fascinerend veel te beleven.

Mijn pad zou er heel anders hebben uitgezien, als ik mij eerder bewust was geweest van wat wat nu weet. Als ik maar – denkt de Oblomov in mij – dat lege gelaat had kunnen invullen dat als een soort lege plek ergens bij de geboorte van mijn zelf moet zijn ontstaan. Maar het gelaat dat de Ander en de Liefde had kunnen voorstellen, werd het gelaat van een sociale gewaarwordingsruimte vol verdriet, angst en een krankzinnig gedisciplineerd groot lijfsbehoud. Ik buig voor de mentale kracht die ik hier heb meegekregen. Misschien waren mijn ouders wel een soort artiesten in een bizar theater van een verdrietig en ook vol en rijk leven. Voor mij bleef het gelaat van de Ander en de Liefde daardoor levenslang mijn zoektocht. Mijn Stamina-as gaf natuurlijk al heel lang signalen af, op mijn overlevingspad, in mijn dromen, in ziektes en depressies, maar ik wist altijd weer nieuwe wegen te vinden op weg naar wat ik nu allemaal opschrijf. Wat bleef ik grenzeloos productief en creatief, behalve bij de creatie van mijn eigen lichaamsziel, mijn eigen authentieke zelf, het altijd maar weer onverwoestbaar gebleken optimistische kind in mij, dat diep verborgen en vaak ook voor mijn ego, ziels ongelukkig was. Nu kan ik glimlachen en compassie hebben met mijn pad, en met de ontelbare andere paden van ontelbare zielen die nu – net als ik in mijn leven – worstelen en worstelden met dat vinden van zich zelf.

leren door verschillende vensters te kijken.

Als ik in mijn hoofd zit en een reis door mijn brein maak, zit ik niet naar buiten te kijken. Ik ben niet in interactie. Er is geen ‘entanglement’ die ervoor zorgt dat eigenwaarden kunnen neerslaan.. Ik ben immers – als ik in de ruimte van de gewaarwording zit – niet ‘productief’.  het lijkt alsof ik hier een meditatieve toestand bedoel. Maar meditatie is alleen maar een hulpmiddel om iets bewust te doen wat ieder mens  elk moment (onbewust bewust) doet.

Als ik in wisselwerking ben met de ander, in de realiteit van mijn handelend lichaam en de aardse werkelijkheid om mij heen – dan neem ik allereerst waar wat ‘is’ om vervolgens via systeem-1 tot handelen over te gaan dat past bij ‘mij’.

Interactie is waarnemen, gewaarworden en betekenis geven. In de diepte zie je de Stamina-as aan het werk.

In welke ruimte zit ik dan? Door welk venster van de werkelijkheid kijk ik dan?

Als ik naar buiten kijk, of naar tv of op internet bezig ben, gewoon als ik bezig ben met andere mensen, door wel venster kijk ik dan?

Het is bijzonder dat het TDCZ-frame zo kristal helder maakt dat er vijf (en eigenlijk vier, want de de donkergekleurde ring vormt één bewustzijnslaag) vensters zijn waardoor de gewaarwordingsruimte zich laat aanschouwen, als de Natuur me die zintuigen daarvoor gegeven had.

Als ik het verhaal houdt van de reizen in mijn hoofd, noem ik dat micro-niveau. Als ik praat over de verschijnselen op Nano niveau in ons zenuwstelsel, praat ik over nano-niveau. Als ik naar de sterren kijk en ik onderzoek de werkzaamheid van moeder natuur, heb ik weer een ander venster te pakken. Dan ben ik de natuuronderzoeker met z’n theorieën en instrumenten.

Ik kan nog hoger. Ik kan naar meta-niveau. Dat is het niveau waarop in de ruimte alleen nog maar ongebonden energieën bestaan. Het is het domein waarin de commutator van de operators nul is. Een niet te bevatten uitspraak als je geen kennis van kwantummechanica hebt. Wat er staat: het maakt in die toestand absoluut niet uit welke volgorde je hanteert in de beschouwing van ‘inhoudelijkheid’. Er is geen beschouwing immers, want geen waarneming, gewaarwording en betekenisgeving. Er zijn slechts inhouden: in de vorm van intentionaliteit en in de vorm van manifestatie. Dat laatste betekent ‘massa-energie’. Pas in de Noösfeer, dus als sprake is van entanglement, is de commutator niet meer nul. Alles wat je denkt en doet, maakt dan uit.

Het betekent simpelweg dat onze Noösfeer onze ‘betekenisbubbel’ is. Alle mensen leven in dit soort bubbels. Feitelijk zijn het parallel werelden, want die bubbels worden gecreëerd door sociale systemen die locaties (coördinaten) hebben op aarde. Twee mensen kunnen in dezelfde straat, in het zelfde huis wonen, zelfs één hoofdkussen delen, en toch in volstrekt parallelle werelden leven. Kijk om je heen: het is regel en niet uitzondering. We knoeien wat af op zoek naar geluk. We maken van onze emoties en ons lijf geluk om er altijd weer achter te komen dat systeem-1 helemaal niet voor geluk ontworpen is, maar voor succesvol overleven en voortplanten.

Hoe minder mensen hoeven na te denken over overleven – omdat het leven hen toelacht – hoe meer mensen alles aan systeem-1 overlaten en daarin vertrouwen hebben, hoe gelukkiger mensen zich voelen. Hoe meer mensen de hogere systemen aan het werk hebben, hoe ongelukkiger, in potentie. Want dan is de zoektocht naar geluk gaande. Hoe meer mensen in systeem-1 zitten, hoe minder er gebeurt. Het is een kwestie van wiskunde om te beredeneren dat de optelsom van dit “systeem-1-geluk” dalend geluk als overall indicator heeft. Het beroemde geluksgevoel van de Nederlanders kan alleen maar zo zijn bij de gratie van het buiten de deur houden van andermans ongeluk. Dat is wat ‘ons’ gelukkig maakt volgens de Dandy’s en populisten van deze wereld. Houdt het ongeluk van de ander buiten het eigen huis. Is het niet bizarre systeem-1 armoede, de armoede van de emotie die zich zelf verheerlijkt? Zonder verdere rekenschap voor datgene wat systeem-1 aandrijft, die hogere lager waar het denken pas echt begint?

Wat een eindeloze complexiteit als je daarover gaat nadenken. Al die ‘sferen’ die verbonden zijn met mensen. Mensen die nooit alleen een ‘ding’ zijn. Eigenlijk moet je het omdraaien. Als iemand binnenkomt, is daar allereerst de sfeer die binnenkomt en dan pas het lijf met z’n primitieve geluksgevoel.

Sferen in de imaginaire gewaarwordingsruimte en iedereen weet waar die sferen over gaan. Iedereen kan begrijpen dat mensen in Africa een andere sfeer om zich heen hebben dan mensen in Nederland. Op deze aarde alleen al, zijn ontelbare werkelijkheden of sferen parallel aanwezig.

De enige stap die je dan nog moet maken is dat de wereld buiten die realiteit ook bestaat. Dan ga je zien hoe moeder aarde een sfeer om zich heen heeft hangen die we Noösfeer noemen.

systeem-1

TDCZ-logica is inhoudslogica, ofwel semantische logica. Met TDCZ wordt het mogelijk om emotionaliteit en dus systeem-1 te zien als een diamant met veel vlakjes. Bij de ene mens schitteren de vlakjes hier en bij een ander daar. Met schitteren bedoel ik: emotionaliteit die wordt waargenomen in de realiteit, door de ander. Alles is energie.

Systeem-1 laat zich kennen als een fascinerende mentale – geestelijke – machinerie. De beste computer op aarde die er is. De computer berekent de optimale voortzetting van moment naar moment, gegeven de neerslag in het geheugen van de ervoor gemaakte keuzes. En gegeven de ‘match’ die gevonden kan worden tussen wat nieuw binnenkomt aan informatie en wat de bestaande informatie over die nieuwe informatie te vertellen heeft.
He is ongelooflijk wat systeem-1 allemaal voor ons doet. We hoeven bijna over niets echt na te denken. En dat moet ook, want er is leven mee genoeid. Systeem-1 is een overlevings en (basis) groei en bloei mechanisme. Wat we op nanoniveau in ons zenuwstelsel neuronen zien doen ís systeem-1 aan het werk. Het mechanisme van systeem-1 is zo sterk dat het de ziel volledig weg kan drukken, met zielspijn en lichamelijke pijn als gevolg. Ja, dat doe je uiteindelijk zelf. Je maakt het zelf mogelijk en het Zelf onmogelijk. Dat zijn barre ontdekkingen en dan ben ik terug van de meditatieve wandeling in de gewaarwording in mijn lijf. Dat is het moment dat ik mijn lichamelijk ik weer vriendelijk terzijde schuif om me te concentreren op dat grotere, de gewaarwording. Want die is er nog steeds.

Ik ben nu alleen stap verder. Ik zie als het ware systeem-1 als een krachtige ‘beek’, een krachtige stroming van energie die wegglipt door die geheimzinnige horizon heen die we achter ons gelaten hadden (dat is de gele streep in de figuur). Met achter die horizon de realiteit van het bestaan dat we achter ons hadden gelaten.
Dan zie ik vervolgens systeem-2 en -3 ook. Ik zie een continuüm aan energie, maar de energiebanden verschillen van snelheid. Het leuke hier is dat je dus een begrip as mentale snelheid hebt ontwikkelt. In de grondtoestand spreken we van systeem-1: de ‘emotionele’ toestand en daarmee de toestand die het dichtst bij het lichaam zit. In die toestand ligt de codering besloten voor houding, gedrag en denken dat de objectief meetbare uitkomst is van de betekenisgeving (of ‘collaps’). In termen van mentale energie – beweging nul – de laagste energie die mogelijk is, om ‘collaps’ mogelijk te maken. In de daaropvolgende toestand spreken we van de ‘flow-toestand’. Dan zit er beweging in de intentie, in de intentionele energie. Dan zijn dingen belangrijk. Dingen we nu gevoel noemen, of metacognitie of metacompetentie, verbonden als ze zijn met wat er in de realiteit van het handelen van de mens gebeurt.

 

Dan zie je systeem-3 aan het werk. Het systeem dat voor de versnelling zorgt.

 

 

 

 

 

 

 

Je komt in de uithoeken van het energetisch spectrum terecht die de reden van bestaan en ontstaan definiëren. Hoe meer energie in deze uithoeken, hoe minder energie zal stromen in betekenisgeving en dus eigenwaarde-ontwikkeling. Daar bedoel ik niet iets negatiefs mee. Ik zal hieronder proberen duidelijk te maken dat het juist deze uithoeken zijn, waarvan we ons als mensen óók steeds meer bewust gaan worden: die van de opoffering en die van de zelfrealisatie. Maar het blijven uithoeken van één systeem dat werkzaam is. De enige manier van eruit stappen is er letterlijk lichamelijk uitstappen en dat zie je dan ook gebeuren in zelfmoordacties.

Systeem-2 en -3 zijn dus weliswaar hogere bewustzijnslagen, ze zijn niet losgetrokken van mijn lijf. Het zijn ‘mijn’ gevoelens. Alle systemen 1, 2 en 3 zijn mathematische indelingen van één energetische ruimte. Wiskunde is een prachtig hulpmiddel om te komen tot de inzichten die we hier beschrijven. Wees overigens gerust: in de toepassingen – dan word het lekker concreet – ziet niemand de onderliggende wiskunde.
Het maken van die stap: dat je uit systeem-1 kan stappen en de ruimte van de drie systemen voor je ziet, is een wonderschone stap en een mooie naam voor de overgang die je maakt is de wisdom barrier. Het is de stap die alle lichaamszielen nu gaan maken, dus alle mensen gaan maken. Dat kan helemaal niet anders omdat we in de gewaarwordingsruimte één ‘familie’ zijn. Nooit is het zo dat verandering bij één mens optreedt.

De tocht van het Zelf en de ontdekking van je innerlijke gelaat

Als je overziet wat je zelf allemaal opschrijft kan je niet anders dan de vraag stellen: waar komt die ‘kennis’ vandaan? Kennis die is ingedaald in mij en niet mijn buurman. ‘Ik’ ben het: de kenner die over kennis praat.

Ik weet niets van kennis, alleen dat er oneindig veel te weten is en dat in die oneindige absoluutheid van het alles weten er niets meer is dan bewegingsloze stilte. Kennis in z’n absoluutheid is Niets en Alles en zonder betekenis. Kennis blijft een raadsel voor mij. Het raadsel van de ziel. Want dat is het uiteindelijk, in mijn mathematische geest tenminste.

De ziel moet ontstaan in mij als kennis van zichzelf en mij. Kennis die werd overgedragen bij mijn bevruchting. Leidend tot de genetische codering die mijn systeem-1 definieerden bij de geboorte en wat daar op volgde. Dat is de “C-positie”: kennis heb je nodig om (de soort) te (laten) overleven, om je zelf te laten overleven, om zelf te groeien en bloeien. De man in de driver seat heb ik deze Chris genoemd. De mens die vanuit zijn verleden ‘belast’ is met een geschiedenis, zoals elk mens. De man met een opdracht: zelf geformuleerd in steeds helderder bewoordingen. Steeds meer overtuigd van de juistheid van die opdracht. Steeds meer ‘rücksichtslos immer gerade aus’ op weg naar dat zekere weten, dat uiteindelijk eindigt in de bewegingsloze stilte van de absoluutheid en het Alles.
Nu kan ik beetje voor beetje de leraar worden. Nu ik kan ik glimlachen om deze dwaze reis naar steeds meer kennis en overlevingsmacht.

In de “Z-positie” ontstaat en ontwikkelt zich én mijn zielslichaam en mijn lichaamsziel als de spiegeling van wie ik ben in de realiteit van het overleven in de “C-positie”. Je kan zeggen: in de C-positie ontwikkelt zich mijn genetica en in de Z-positie ontwikkelt zich mijn memetica.

Mijn zielslichaam Z komt terecht in de basiscoderingen van systeem 1 en dus basis-coderingen aan de neuronen en gliacellen in mijn zenuwstelsel. Mijn zielslichaam is een codering die ervoor zorgt dat op ik ontsta en besta op de kleinste materiële schalen van het organisme dat ik ben: een levend wezen en levensvorm dat een systeem is van chemische reacties en fysische verschijnselen. Een systeem dat moleculair biologisch, fysiologisch, biochemisch, biofysisch bestaat.
Mijn lichaamsziel heeft een ander pad voor de boeg, realiseer ik mij na een jachtig leven als mens in de driver seat. Het begint natuurlijk allemaal met de ontdekking dat die “Z” in de gewaarwording de zelf-identificatie is. Het zich ontwikkelende verhaal van het Zelf.

Ik ga daar hieronder dieper op in en dan komt zelfrealisatie en zelfopoffering in beeld. Dan gaan we zien hoe radicalisme en extremisme volkomen logische ontwikkelingen zijn in de samenleving van nu. We hebben alles zelf gecreëerd. We hebben alle monsters en alle radicale Kwaad op deze wereld zelf veroorzaakt en we zullen het ook zelf weer moeten opruimen.
Elders in dit boek ga ik dieper in op de verschijnselen van radicalisering en extremisme die we nu zien in onze samenleving zien. Dat zijn macro beschouwingen over de wereld van vandaag. Hier laat ik alleen zien dát het verschijnsel van de radicalisering en het extremisme een volkomen normaal verschijnsel is dat zich steeds meer zal gaan manifesteren. Niet omdat we dat ‘bewust’ willen maar omdat we dat ‘onbewust’ uitlokken. Hoe meer bizarre clowns en visieloze schappen vullers onze snel verwordende ‘democratie’ op het wereldtoneel brengt, hoe erger het zal worden.

Radicalisering

De mens leert succesvol overleven en exploiteren op de eigenwaarde-as. In de TDCZ-matrix is dat de as van linksboven naar rechtsonder. Met op die as alle eigenwaarden die in de realiteit neerslaan. Eigenwaarden die zich ontwikkelen als de lichaamsziel Z kennis over zichzelf ontwikkelt.
Maar wat speelt zich af op die andere diagonaal? De diagonaal die in de TDCZ-matix de zelf-opoffering en de zelf-realisatie met elkaar verbindt? De diagonaal van linksonder naar rechtsboven. Dat is toch de échte ziels as: die ragfijne en fenomenale balans tussen de uitersten die het bestaan van de ziel kenmerken?

Hoe zou dat dan toch werken? Hoe krijg twee zo verschillende systemen werkzaam in één totaalsysteem? Hoe krijg je voor elkaar dat er één systeem is waarin alles wordt voorbereid wat we zien én waarin de voorbereiding neerslaat in realiteit? Hoe krijg je voor elkaar dat gewaarwording en realiteit één wereld is? Hoe kan ik begrijpen dat gewaarwording het omhullende veld is: dat wat de realiteit die ik ben omhult? Wat werken fundamentele krachten samen? Onder wat voor regie en wetten?

Ik kijk er met verbazing en verwondering naar: naar dat ene systeem dat ik in kaart heb gebracht met een TDCZ-landkaart en een TDCZ-matrix waardoor je zicht krijgt op de twee krachtlijnen: de egolijn en de zielslijn.
Het is bijna onmogelijk om te visualiseren en te vertellen over wat je dan kán zien, als je jezelf ervoor openstelt. Het is een onvoorstelbare complexiteit. Te doorgronden als je de onderliggende logica gaat begrijpen. Als ik me probeer voor te stellen hoe dat werkt ga ik het kruispunt staan van die twee diagonalen. Ik kijk als het ware alle kanten op. Wat is het dat ik dan zie?

Het heeft niets met ‘zien’ te maken en alles met gewaarwording. Dat is constant wat we moeten begrijpen. Alle ‘zien’ zijn invullingen want waar je naar kijkt is potentiële energie. Voor het eerst gaan we begrijpen waar potentiële energie om gaat, de energie die ons mensen in staat stelt om fysieke en mentale arbeid te verrichten.

Helaas voor de normale werkende en levende mens is het nu nog alleen wiskunde en kwantum mechanica die mogelijk maakt te begrijpen waar potentiële energie over gaat. Wat TDCZ-logica zichtbaar maakt is hoe menselijke potentie wordt opgebouwd uit objectbewustzijn en subjectbewustzijn. In de fysica – dan heb je het bijvoorbeeld over de potentiële energie als gevolg van zwaartekracht of als gevolg van een veer die is uitgerekt – zijn het verschillende energievelden. Ik ga in dit boek niet verder op deze fysica in. Elders wel. Want wat je gaat zien is hoe TDCZ-logica het logische frame geeft voor de kleinste deeltjes fysica én het onderscheid tussen relativiteitstheorie en kwantummechanica in beeld brengt: een nu al honderd jaar durend debat tussen theoretisch natuurkundigen.

Wat kwantummechanica ons laat zien is hoe er voortdurend een objectwereld en een subjectwereld tegelijk bestaan en dat beide werelden tegelijk verantwoordelijk zijn voor wat we uiteindelijk zien, met als een continue ritssluiting de betekenisgeving na de waarneming en dus de reactie hierop van het lichaam via systeem-1.

Systeem-1 kanaliseert de betekenisgeving als een integratie van object en subjectbewustzijn.

Er is dus altijd sprake van twee werelden en twee processen die samengaan met betekenisgeving.

Enerzijds de afwikkeling van de betekenisgeving naar en van het lichaam en moeder aarde. Letterlijk zie je dus het effect van potentiële energie in wat fysiek, zintuiglijk waarneembaar, reëel gebeurt. Het effect dat objectief waarneembaar is. Het effect als een ‘collaps’ of neerslag. Als je dat op het platte TDCZ-vlak projecteert, zie je dat dit een afwikkeling is die 25% van de totale ruime (onze Noösfeer) omvat.

Anderzijds de afwikkeling van de betekenisgeving in die andere 75% van de imaginaire gewaarwordingsruimte. Dat zijn ‘ruimte rimpelingen’.
Mijn collega’s hebben een tijdje lang met plezier gereageerd: daar heb je ‘m weer met z’n ruimte rimpelingen. Maar het zijn echt ruimte rimpelingen. Want: nergens gaat informatie en betekenis verloren. Om vervolgens te bedenken dat alle betekenisgeving voortkomt en het resultaat is van diezelfde rimpelingen. We hebben die rimpelingen alleen wat geordend: in energiebanden, in toenemende beweging van de geest op weg naar iets nieuws. En we hebben die rimpelingen zelf gecreëerd. Wij als bewust leven op deze aarde.

 

systeem-1, -2 en-3 nader bekeken

Systeem-1 laat zich kennen als een fascinerende mentale – geestelijke – machinerie. De beste computer op aarde die er is. De computer berekent de optimale voortzetting van moment naar moment, gegeven de neerslag in het geheugen van de ervoor gemaakte keuzes. En gegeven de ‘match’ die gevonden kan worden tussen wat nieuw binnenkomt aan informatie en wat de bestaande informatie over die nieuwe informatie te vertellen heeft.

Het is ongelooflijk wat systeem-1 allemaal voor ons doet. We hoeven bijna over niets echt na te denken. En dat moet ook, want er is leven mee gemoeid. Systeem-1 is een overlevings en (basis) groei en bloei mechanisme. Wat we op nanoniveau in ons zenuwstelsel neuronen zien doen ís systeem-1 aan het werk. Het mechanisme van systeem-1 is zo sterk dat het de ziel volledig weg kan drukken, met zielspijn en lichamelijke pijn als gevolg. Ja, dat doe je uiteindelijk zelf. Je maakt het zelf mogelijk en het Zelf onmogelijk. Dat zijn barre ontdekkingen en dan ben ik terug van de meditatieve wandeling in de gewaarwording in mijn lijf. Dat is het moment dat ik mijn lichamelijk ik weer vriendelijk terzijde schuif om me te concentreren op dat grotere, de gewaarwording. Want die is er nog steeds.
Ik ben nu alleen stap verder. Ik zie als het ware systeem-1 als een krachtige ‘beek’, een krachtige stroming van energie die wegglipt door die geheimzinnige horizon heen die we achter ons gelaten hadden (dat is de gele streep in de figuur). Met achter die horizon de realiteit van het bestaan dat we achter ons hadden gelaten.

Dan zie ik vervolgens systeem-2 en -3 ook. Ik zie een continuüm aan energie, maar de energiebanden verschillen van snelheid. Het leuke hier is dat je dus een begrip as mentale snelheid hebt ontwikkelt. In de grondtoestand spreken we van systeem-1: de ‘emotionele’ toestand en daarmee de toestand die het dichtst bij het lichaam zit. In die toestand ligt de codering besloten voor houding, gedrag en denken dat de objectief meetbare uitkomst is van de betekenisgeving (of ‘collaps’). In termen van mentale energie – beweging nul – de laagste energie die mogelijk is, om ‘collaps’ mogelijk te maken. In de daaropvolgende toestand spreken we van de ‘flow-toestand’. Dan zit er beweging in de intentie, in de intentionele energie. Dan zijn dingen belangrijk. Dingen we nu gevoel noemen, of meta-cognitie of meta-competentie, verbonden als ze zijn met wat er in de realiteit van het handelen van de mens gebeurt.

Dan zie je systeem-3 aan het werk. Het systeem dat voor de versnelling zorgt. Je komt in de uithoeken van het energetisch spectrum terecht die de reden van bestaan en ontstaan definiëren. Hoe meer energie in deze uithoeken, hoe minder energie zal stromen in betekenisgeving en dus eigenwaarde-ontwikkeling. Daar bedoel ik niet iets negatiefs mee. Ik zal hieronder proberen duidelijk te maken dat het juist deze uithoeken zijn, waarvan we ons als mensen óók steeds meer bewust gaan worden: die van de opoffering en die van de zelfrealisatie. Maar het blijven uithoeken van één systeem dat werkzaam is. De enige manier van eruit stappen is er letter lichamelijk uitstappen en dat zie je dan ook gebeuren in zelfmoordacties.

Systeem-2 en -3 zijn dus weliswaar hogere bewustzijnslagen, ze zijn niet losgetrokken van mijn lijf. Het zijn ‘mijn’ gevoelens. Alle systemen 1, 2 en 3 zijn mathematische indelingen van één energetische ruimte. Wiskunde is een prachtig hulpmiddel om te komen tot de inzichten die we hier beschrijven. Wees overigens gerust: in de toepassingen – dan word het lekker concreet  – ziet niemand de onderliggende wiskunde.
Het maken van die stap: dat je uit systeem-1 kan stappen en de ruimte van de drie systemen voor je ziet, is een wonderschone stap en een mooie naam voor de overgang die je maakt is de wisdom barrier. Het is de stap die alle lichaamszielen nu gaan maken, dus alle mensen gaan maken. Dat kan helemaal niet anders omdat we in de gewaarwordingsruimte één ‘familie’ zijn. Nooit is het zo dat verandering bij één mens optreedt.

Waar komt (die) ‘kennis’ vandaan?

Als je overziet wat je zelf allemaal opschrijft kan je niet anders dan de vraag stellen: waar komt die ‘kennis’ vandaan? Kennis die is ingedaald in mij en niet mijn buurman. ‘Ik’ ben het: de kenner die over kennis praat.

Ik weet niets van kennis, alleen dat er oneindig veel te weten is en dat in die oneindige absoluutheid van het alles weten er niets meer is dan bewegingsloze stilte. Kennis in z’n absoluutheid is Niets en Alles en zonder betekenis. Kennis blijft een raadsel voor mij. Het raadsel van de ziel. Want dat is het uiteindelijk, in mijn mathematische geest tenminste.

De ziel moet ontstaan in mij als kennis van zichzelf en mij. Kennis die werd overgedragen bij mijn bevruchting. Leidend tot de genetische codering die mijn systeem-1 definieerden bij de geboorte en wat daar op volgde. Dat is de “C-positie”: kennis heb je nodig om (de soort) te (laten) overleven, om je zelf te laten overleven, om zelf te groeien en bloeien. De man in de driver seat heb ik deze Chris genoemd. De mens die vanuit zijn verleden ‘belast’ is met een geschiedenis, zoals elk mens. De man met een opdracht: zelf geformuleerd in steeds helderder bewoordingen. Steeds meer overtuigd van de juistheid van die opdracht. Steeds meer ‘rücksichtslos immer gerade aus’ op weg naar dat zekere weten, dat uiteindelijk eindigt in de bewegingsloze stilte van de absoluutheid en het Alles.

Nu kan ik beetje voor beetje de leraar worden. Nu ik kan ik glimlachen om deze dwaze reis naar steeds meer kennis en overlevingsmacht.
In de “Z-positie” ontstaat en ontwikkelt zich én mijn zielslichaam en mijn lichaamsziel als de spiegeling van wie ik ben in de realiteit van het overleven in de “C-positie”. Je kan zeggen: in de C-positie ontwikkelt zich mijn genetica en in de Z-positie ontwikkelt zich mijn memetica.
Mijn zielslichaam Z komt terecht in de basiscoderingen van systeem 1 en dus basis-coderingen aan de neuronen en gliacellen in mijn zenuwstelsel. Mijn zielslichaam is een codering die ervoor zorgt dat op ik ontsta en besta op de kleinste materiële schalen van het organisme dat ik ben: een levend wezen en levensvorm dat een systeem is van chemische reacties en fysische verschijnselen. Een systeem dat moleculair biologisch, fysiologisch, biochemisch, biofysisch bestaat.

Mijn lichaamsziel heeft een ander pad voor de boeg, realiseer ik mij na een jachtig leven als mens in de driver seat. Het begint natuurlijk allemaal met de ontdekking dat die “Z” in de gewaarwording de zelf-identificatie is. Het zich ontwikkelende verhaal van het Zelf.
Ik ga daar hieronder dieper op in en dan komt zelfrealisatie en zelfopoffering in beeld. Dan gaan we zien hoe radicalisme en extremisme volkomen logische ontwikkelingen zijn in de samenleving van nu. We hebben alles zelf gecreëerd. We hebben alle monsters en alle radicale Kwaad op deze wereld zelf veroorzaakt en we zullen het ook zelf weer moeten opruimen.
Elders in dit boek ga ik dieper in op de verschijnselen van radicalisering en extremisme die we nu zien in onze samenleving zien. Dat zijn macro beschouwingen over de wereld van vandaag. Hieronder laat ik alleen zien dát het verschijnsel van de radicalisering en het extremisme een volkomen normaal verschijnsel is dat zich steeds meer zal gaan manifesteren. Niet omdat we dat ‘bewust’ willen maar omdat we dat ‘onbewust’ uitlokken. Hoe meer bizarre clowns en visieloze schappen vullers onze snel verwordende ‘democratie’ op het wereldtoneel brengt, hoe erger het zal worden.

 

Jezelf kwijt

Toen ik de bezig was met opschrijven wat aan kennis indaalde, heb ik me vaak verloren gevoeld. Die nieuwe kennis opende een gewaarwordingsruimte waar ik mezelf kwijt was. Waar was ik? Wie was ik?

Het gekke is dat je helemaal niet kan voorkomen dát je jezelf blijft. Je kan ook niet úit je dagelijkse socialiteit stappen. Je kan niet gewaarworden, zónder dat je in de realiteit zit en je zintuigen gebruikt. Zintuiglijke werkelijkheid en systeem-1 gaan samen. Het bestaan in de realiteit ‘ontstaat’ via systeem-1.
Alles wat we nu weten van het lichaam ís systeem-1. Wetenschappers zoals neurobiologen hebben nog nooit de hogere systemen aan het werk gezien. Nog nooit is ontdekt wat cognitie en metacognitie van elkaar onderscheid. Nog nooit heeft ook maar één wetenschapper ergens gevoel, emotie of cognitie gespot.

Alles wat Machine Learning nu kan doen is verschrikkelijk goed na-apen wat we mensen zien doen: bestaande lineariteit en causaliteit van systeem-1 in software gieten. Echter: per definitie zijn de robots en de ‘bots’ hele simpele machientjes. Ze kunnen perfect kopiëren. Ze kunnen de menselijke handeling dadelijk tot in detail nabootsen. Letterlijk staat er dadelijk een mens voor je neus: als je maar over voldoende materiaalkunde en fijnemechanica beschikt.
Maar wat Machine Learning absoluut niet en nooit kon: fundamenteel leren. Dus gebruik maken van hogere bewustzijnsniveaus. Dat gaan nu wel kunnen en dat is eigenlijk om stil van te worden. We gaan binnen tien jaar en ik denk dat het sneller gaat, robots hogere bewustzijnsniveaus meegeven.

Want we krijgen de gewaarwordingsruimte nu tot onze beschikking. Als apart en volkomen nieuw extrinsiek vehikel. We gaan de wereld in ons hoofd, ook buiten ons hoofd creëren. Ik ga in het hoofdstuk over onze macrowereld proberen te beschrijven wat dat betekent. Simpelweg: onze nu bestaande mediawereld krijgt er een dimensie bij. Er komt een explosie aan mediale toepassingen. Dat is het inzicht dat de wereld dus écht gaat veranderen. Als het niet blijft bij wat mensen in hun hoofd weten, maar die kennis ook naar buiten brengen.
Hier blijf ik nog even in het hoofd. Hier op deze plaats gaat het over het eiigen bewustwordingsproces. Wat is hier toch allemaal mogelijk?

Het antwoord is bijna griezelig mooi:

De mens gaat leren zichzelf te ‘ontketenen’. De mens krijgt toegang tot de ruimte die het mogelijk maakt om zich zelf te realiseren en helemaal niet meer vast te zetten aan de cocon van systeem-1 en de cocon van de erfelijkheid: dat je alleen bent wat je geschiedenis is.

Dat is veel meer dan de ontdekking dat de codering van systeem-1 overschrijfbaar is. Dat weten veel therapeuten en coaches instinctief nu ook al. Wetenschappers zijn op zoek naar de mechanismen hiervoor. Zo wie zo gaat er dus een realiteit ontstaan waarin we met medicijnen en andere hulpmiddelen ons eigen systeem-1 kunnen beïnvloeden op een manier die ons uitkomt. Op zich zelf is dat al bizar. Nog meer bijzonder wordt het als we de ruimte zelf tot onze beschikking krijgen.

In die ruimte kan de mens z’n eigen ‘Tao’, z’n eigen pad regisseren. De mens wordt regisseur van het pad dat de ziel beloopt. En ja, voeg daaraan toe dat we dadelijk een totaal andere macro-realiteit hebben en de mens in de driver seat heeft ook een heel ander vehikel gekregen. Nee, het is niet zo dat er dadelijk allemaal Z-engelen rondlopen. De ego-lijn gaat nog veel meer open als nieuwe technologie en nieuw denken in onze macro-realiteit beschikbaar komt en de C-positie gaat nog veel krachtiger ingevuld worden.
Wat absoluut wel waar is: dat wat het gelaat van de mens tot nu heeft bepaald: zijn geschiedenis, gaat veranderen. We gaan leren hoe we de codering van systeem-1 kunnen overschrijven. Omdat je invloed kunt uitoefenen op wie je wordt. Dus we gaan leren hoe we ons geheugen kunnen beïnvloeden, want dat geheugen bepaalt nu systeem-1.
Wat de reis door het hoofd – met de nieuwe hulpmiddelen en de nieuwe language of thought – gaat opleveren weet nog niemand. Zeker echter is dat de mens het middel krijgt om z’n eigen pad te belopen, in een reële wereld die door ons mensen zelf steeds onbewoonbaarder wordt.

Waar we uiteindelijk op kosmische schaal over praten is een helingsproces. De Kosmos heelt de wonden die mensen zelf hebben veroorzaakt. Dat helingsproces heb ik aan den lijve mogen ervaren. Niet dat ik onmiddellijk een ander mens ben geworden, maar de heling doet z’n werk nu. Onomkeerbaar en eigenlijk ook – gek om dat zo te zeggen – zonder dat ik daar wat aan doe. Heling is namelijk iets van moeder natuur en niet van de mens in de driver seat (C) of van de lichaamsziel (Z).
Ook de mensen om mij heen zijn niet ineens anders gaan denken over de wereld of over mij omdat ik in mijn hoofd ineens het licht heb gezien.

Wat ik alleen maar wil zeggen:
Ik had nooit kunnen opschrijven wat ik nu opschrijf, als ik niet de mentale kracht had gevonden om dat te doen. Een kracht van hogere orde, komend van hoger liggend bewustzijn. Nooiit zouden er dit soort teksten op papier zijn verschenen als ik ‘in’ de realiteit was blijven staan. Dan had ik alleen maar ‘meer van hetzelfde’ geproduceerd.
Juist omdat ik het proces in mijn zoektocht heb leren omdraaien. Tot en met deze woorden een worsteling. Want je moet de hele tijd beelden en taal bedenken voor iets dat nog nooit bestaan heeft.

Pas als je die omdraaiing gaat begrijpen, kom je verder. Hoe gek het klinkt – met al die worstelingen tot op de dag van vandaag en ondanks al deze misschien te abstracte teksten – het is zo simpel, als je het doorhebt. Velen – en ik bedoel echt velen, misschien wel miljarden mensen – hebben het door. Ik weet het zeker. Maar dan is de ‘verdichting’ en ‘entanglement’ er niet en dat is zoals we het georganiseerd hebben. We zien alleen terug hoe we dingen georganiseerd hebben, zonder enig zicht op 75% van de ware werkelijkheid.

De tijd breekt nu aan – nu de virtual reality opengaat en daarmee de bedrading van die kosmische gewaarwordingsruimte – dat al die zielen met datzelfde bewustzijn hun nieuwe creaties op deze aarde zetten.